70 خداوند و پيامبر (ص) يا امام عليه السلام ، بر موضوعى ارائه مىشود. از نظر لغوى، نص به متنى گفته مىشود كه به لحاظ معنا و مقصود، وضوح كامل داشته، در مدلول و معناى آن ترديدى نباشد (هرچند اعتبار سندى آن نيز لازم است)؛ براى مثال، دليل مستند و روشنى بياوريم كه امام على عليه السلام جانشين پيامبر (ص) است يا امام حسن عليه السلام ، امامِ بعد از على عليه السلام است. در نگاه شيعيان، براى اثبات تقدم و شايستگى فردى براى رهبرى جامعه، جز يك راه وجود ندارد و آن نصّ است و شيوۀ تعيين جانشين پيامبر (ص) دچار چندگانگى نيست. بنابراين، انتخاب امام، يك فرآيند الهى است، درحالىكه انتخاب خليفه - كه اهل سنت بدان عقيده دارد - فرايندى بشرى است. تعريف اهل سنت از امامت، موجب شده است كه دامنۀ امامت را بهگونهاى كوچك كنند كه با اين روشِ انتخاب، سازگار شود؛ يعنى تطبيق مفهوم خلافت با مصداق تحققيافته در خارج.
امامت از ديدگاه شيعه، عرصهاى فراتر از اين جهان و امور دينى را شامل مىشود. امام در همه شئون، به جز نبوت، جانشين پيامبر (ص) است، پس كسى بايد براى امامت انتخاب شود كه صلاحيت او، به صورت قطعى، به تأييد منبعى برتر برسد. اگر مانند اهلسنت، امامت را تا اين حد تنزل دهيم كه مسئوليتش حل مشكلات مردم، جمع كردن ماليات و تقسيم بيت المال و دفاع از مرزهاى اسلامى باشد، امامتى را تعريف كردهايم كه با اين دامنه و اندازه سازگارى داشته باشد.
مسئله ديگر چگونگى نصب و تعيين امام است. به اعتقاد شيعيان، نصب و تعيين امام تنصيصى است؛ يعنى منصوبكردن امام و انتخاب او