209داستانها حمل بر تمثيل مىشود». 1
علامه مىفرمايد:
اينكه فرشتگانى بيايند و قلب پيامبر (ص) را از سينهاش بيرون آورند و در برف بشويند، موضوعى نمادين است نه واقعى. انسانى كه مىخواهد به مقام بزرگ رهبرى و هدايت مردم نائل آيد، بايد از خردسالى در بين ديگران به الگوى ارزش و فضيلت تبديل شود و از كارهاى ناپسندى كه ديگران انجام مىدهند، دورى جويد.
ايشان مىگويد:
اينكه واقعاً اين حادثه اتفاق افتاده است يا خير، براى ما معلوم نيست؛ ولى خداوند مىخواهد اين باور را در ميان افرادى كه پيرامون او هستند، ايجاد كند كه اين انسان سراسر نور و روشنى و پاكى است و مىتواند براى ديگران جاذبه داشته باشد. اهلسنت معتقدند كه پيامبر (ص) در معرض اين لغزشها و زشتىها بوده و اين زمينه به كمك چنين عواملى از او گرفته شده است. اما شيعه اين باور را قبول ندارد.
عصمت در پرتو حديث ثقلين
دليل سوّم از ادله نقلى عصمت، حديث ثَقَلَين است كه در مباحث گذشته، منابع آن ذكر شد. با اين حال، براى مرور مفاد حديث، آن را از دو منبع مورد اعتماد اهلسنت نقل مىكنيم:
مسلم نيشابورى در صحيح، كتاب فضائل در باب فضائل على عليه السلام ، از