36مىشود به طورى كه كسى حق ندارد به مقدسات اهانت كند تا مبادا آنها برگردند و به مقدس نزد اهل ايمان بد بگويند.
مبارزه با قبيح و نهى از منكر بايد با روشى حَسن و راهى معروف باشد و اگر نهى از منكر با روشى منكر بود، بايد نهى مزبور را نهى كرد و آن را همانند ساير منكرها طرد نمود، چنانكه دعوت به حق و صدق و خير و حَسن بايد با روش هماهنگ هدف باشد، زيرا هرگز هدفِ خوب، وسيله بد را توجيه نمىكند و امر به معروفى كه با روش منكر باشد، بايد مورد نهى قرار گيرد. چون بين راه و مقصد پيوند حقيقى و رابطه واقعى است، به طورى كه راه مستقيم هرگز به مقصد باطل منتهى نمىشود و راه منحرف هيچگاه به مقصد حق نمىرسد:
«من حاول أمراً بمعصية الله كان أفوت لما يرجو و أسرع لمجىء ما يحذر» 1 دشنام به مقدسات هر قومى هر چند باطلگرا باشند روشى است منكر كه مورد نهى الهى واقع شد. غرض آنكه:
1. دين جهان شمول برنامه فراگير دارد؛
2. مهمترين دستور گسترده دينى رعايت قانون و ادب بينالمللى است؛
3 . از بهترين آداب عمومى و مردمى حفظ كرامت