53 كَفِّهِ ثُمَّ بَكَى حَتَّى جَرَت دُمُوعُهُ ثُمَّ قالَ هَذِهِ تُربَةُ جَدِّى؛ ¹

از تربتى كه بالاى سر قبر حضرت حسين بن على (ع) بود، مقدارى برداشتم؛ تربتى سرخ رنگ بود؛ پس بر حضرت رضا (ع) وارد شده و آن را به حضرت عرضه داشتم. آن جناب تربت را در كف دستشان نهاده و بوييدند؛ پس چنان گريستند كه اشك‌هاى مبارك‌شان جارى شد؛ سپس فرمودند: اين تربت جدم مى‌باشد.

ب. تربت امام حسين (ع) ، شفاى هر درد

از جمله آثار و بركات قطعى تربت پاك سيدالشهداء (ع) شفابخش بودن آن براى دردها و آلام انسان است. سعد بن سعد از حضرت رضا (ع) روايت كرده كه از امام پرسيدم خوردن گل چگونه است؟ فرمود: خوردن گل مانند ميته و خون و گوشت خوك حرام است، مگر گل قبر حسين (ع) كه در او شفاى هر دردى هست و انسان را از هر ترس آرامش مى‌دهد. ²

ج. تسبيح تربت امام حسين (ع) و ذكر توصيه شده امام رضا (ع) با آن

ذكر گفتن با تسبيحى كه از تربت امام حسين (ع) ساخته شده و حتى همراه داشتن آن مستحب است. امام صادق (ع) فرمودند:

من كان معه سبحة من طين قبر الحسين كتب مسبّحاً و إن لم يسبّح بها؛ ³

هركس تسبيحى از تربت قبر امام حسين (ع) همراه داشته باشد، تسبيح‌گو نوشته مى‌شود؛ هرچند با آن تسبيح نگويد.

از حضرت رضا (ع) نقل شده است كه فرمودند:

من ادار الطين من التربة فقال: سبحان الله والحمدلله و لا اله الا الله والله اكبر، مع كلّ حبة منها كتب الله له بها ستة آلاف حسنة، و محا عنه ستة الاف سيئة، و رفع له ستة آلاف درجة، واثبت له من الشفاعة مثلها؛ ⁴

هر كه تسبيحى كه از تربت امام حسين (ع) درست شده را بچرخاند و بگويد: منزه است خداوند و سپاس مخصوص اوست و معبودى جز او نمى‌باشد و خداوند