263- از حديث دومِ كتاب سُلَيم، در گفتگويى كه ميان اميرالمؤمنين على(ع) و طلحه صورت مى‌گيرد از اين جمله امام(ع): « بل‌كُلُّه قرآن، إن أخذتُم بما فيه نَجَوتم من النّار ودخلتم الجنّة، فإنَّ فيه حجتنا وبيان حقُّنا وفرض طاعتنا... » ¹، اين مفهوم را استفاده مى‌كند كه طعن صريح به‌قرآن است ².

- وأنّه قد جائت بعض الروايات عنه (مصحف) عند اهل‌السُّنة ولكنّها كما قال ابن حجر لاتصحّ » ³؛ ابن‌حجر آنچه را كه از على(ع) نقل شده: « آليتُ ألّا آخذ ردائي للصلاة حتّى أجمع القرآن »؛ اوّلاً: به‌خاطر منقطع بودن سندش ضعيف مى‌شمارد. ثانياً: برفرض اينكه منقطع نباشد مقصود از«جمع»، حفظ كردن در سينه مى‌داند. ثالثاً: در برخى از نقل‌ها كه على(ع) گفته: « حتّى‌جمعتُه بين‌الّلوحين » تَوَهُّم راوى مى‌داند ⁴.

- اينكه در روايت سُلَيم آمده كه همه آنچه على(ع) جمع آورى كرد، قرآن نبوده بلكه تنزيل و تأويل و ناسخ و منسوخ بوده، عليرغم اينكه از اساس صحيح نمى‌داند، با اصولى كه رسول‌الله(ص) تأسيس كرد: « لاتكتبوا عَنّي شيئاً غيرالقرآن » ⁵، سازگار