257 ششم: رساله امام ابى‌الحسن موسى (ع) ¹، كه داراى سه سند به‌ترتيب: ضعيف، حسن و همانند صحيح و ضعيف است، در مجموع، سند روايت صحيح خواهد شد ²؛ اما متن روايت دلالت بر تحريف باطل ندارد، بلكه مراد امام(ع) از «تحريف» تغيير لغوى يعنى « تغيير الكلمة عن معناها و حرفها إلى معنى آخر » است ³ و شواهدى براين معنى وجود دارد:

1. هماهنگى در كلام معصوم (ع) : بدان جهت كه ميان كلمات معصوم تعارض و تهافت وجود ندارد، همين معنا در رساله امام باقر(ع) ديده مى‌شود، آن‌جا كه فرمود: « ... وكان مَن نَبَذهم الكتاب أن أقاموُا حُرُوفه وحرّفوا حُدودَه، فهم يَروَونه ولا يَرعَونه ...» ⁴، و اين بيان امام(ع) صريح است در اينكه قرآن تحريف باطل يعنى زيادى و نقيصه حتى به‌اندازه يك حرف صورت نگرفته است ⁵؛ چه اينكه ابوزهره در پاسخ ديدگاه فيض كاشانى مبنى بر عدم تحريف قرآن، و دلايل فيض ⁶، از اين روايت (رساله سعد الخير) عدم تحريف باطل را مى‌فهمد و مى‌گويد: تنها دليلى كه اين نويسنده شيعى (فيض) براثبات اينكه كلينى اعتقاد به‌تحريف نداشته مى‌آورد، همين رساله است ⁷، هرچند كه وى نقل اين رساله را توسط كلينى، دليل بر عدم اعتقاد او به‌تحريف نمى‌داند ولى همان‌گونه كه در بحث‌هاى گذشته ثابت شد؛ اوّلا ً: كلينى اعتقاد به‌تحريف نداشت. ثانياً: نقل روايتى كه ظهور در تحريف دارد، دليل نمى‌شود كه راوى آن نيز معتقد به‌تحريف باشد و اگر چنين باشد بايد اكثر بزرگان اهل‌سنت چون: بخارى، مسلم و... معتقد به‌تحريف باشند؛