256بخارى در صحيح خود مى‌آورد كه ابوموسى‌اشعرى قاريان بصره را گرد آورد و آنان را سرزنش كرد و گفت: ما پيش از شما سوره‌اى را كه در طول و شدت همانند سوره برائت بود يعنى (بينه)، مى‌خوانديم و الآن فقط من بخشى از آن را از حفظم، سپس جمله را خواند ¹.

در نقل ديگر حُذيفه سوره توبه را سوره عذاب مى‌خواند و سوگند ياد مى‌كند: « والله ما تركت أحداً إلّا نالت منه، ولا تقرأون منها مما كنّا نقرأ إلّا رُبعها » ²سعيد بن جبير از ابن عبّاس قريب به‌همين مضمون را مى‌آورد: « وقال : « التّوبة، بل هي الفاضحة ما زالت تنزلُ: ومنهم ومنهم حتى ظنوا أن لايبقى مِنّا أحد الا ذُكر فيها » و همين سخن از عمر نقل شده است ³.

بنابراين جاى شگفتى است كه اين همه روايات صريح بر تحريف قرآن در منابع معتبر پيروان ابن تيميه وجود دارد، اما امثال ظهير و قفارى، شيعه و كلينى را متهم به‌تحريف كرده و خارج از دين مى‌شمارند! به‌راستى اگر وجود چنين روايات سبب اعتقاد به‌تحريف شود و خروج از دين، كسى از بزرگان اهل سنت از اين امر، استثنا نخواهند بود.

ثالثاً: آنچه بزنطى در مصحف امام ابى‌الحسن(ع) ديد، شايد همان مصحفى باشد كه اميرالمؤمنين(ع) جمع‌آورى كرد و آن را بر ابوبكر و عمر و... عرضه داشت ولى آنها نپذيرفتند، بى‌ترديد همان مصحف نزد امامان معصوم(عليهم السلام) موجود است و همان‌گونه كه قبلا اشاره شد با مصحف مشهور تفاوت‌هايى داشته است ⁴.