165
پاسخ
ما در مباحث گذشته به طور مفصل درباره سياق آيات قبل از آيه تطهير سخن گفتيم و بيان كرديم هرچند سياق، مراد كلام را تعيين مىكند، لكن تعيين آن فقط در حد ظهور است و ظهور وقتى معتبر است كه دليلى خلاف آن نباشد. قرائن و شواهد داخلى و خارجى فراوانى نيز آورديم كه بيان مىكرد آيه تطهير از سياق آيات قبل از آن جداست.
نتايج مباحث
با حمد و ستايش خداوند، به تمام شبهات نويسنده پاسخ داده شد و نادرستى مطالب نويسنده در كتاب «آيه تطهير و ارتباط آن با عصمت ائمه» بيان شد. برخى از اين مطالب، ناشى از تدبر نكردن نويسنده در آيات و روايات، و برخى ناشى از بىاطلاعى وى حتى از منابع اهل تسنن است.
در پايان نتايجى را كه پس از دفع ايرادها و شبهههاى نويسنده به دست آورديم، به طور خلاصه مرور مىكنيم:
1. به كار بردن واژه «آيه» درباره « إِنَّمٰا يُرِيدُ اللّٰهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً » ريشه تاريخى دارد و به زمان پيامبر اكرم (ص) مىرسد.
2. آيه تطهير ويژگىهاى دليلبودن را براى اثبات عصمت امامان داراست.
3. آيه تطهير افزون بر عصمت اهلبيت عليهم السلام از گناه، بر عصمت آنان از خطا و لغزش نيز دلالت دارد.