164زبان آوردن نعمت بزرگى است كه خداوند به اهلبيت عطا فرموده و همچنين درخواست پايدار ماندن اين نعمت است.
3. سياق كلام
قرينه ديگر نويسنده بر تكوينى نبودن اراده در آيه، سياق آياتى است كه آيه تطهير در آن واقع شده است. بنابر نظر ايشان، سياقى كه آيه در آن واقع شده، سياق راهنمايى، نهى و امر است. در پنج آيه قبل از آيه تطهير، چهار آيه نخست آن در قالب راهنمايى، و آيه پنجم، در قالب نهى است كه خداوند خطاب به زنان پيامبر (ص) مىفرمايد: « فَلاٰ تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ فَيَطْمَعَ الَّذِي فِي قَلْبِهِ مَرَضٌ » ؛ «پس به گونهاى هوسانگيز سخن نگوييد كه بيماردلان در شما طمع كنند». صدر آيهاى نيز كه آيه تطهير در آن واقع شده است و آيه بعد از آن در قالب امر است. در صدر آيه مىفرمايد:
« وَ قَرْنَ فِي بُيُوتِكُنَّ وَ لاٰ تَبَرَّجْنَ تَبَرُّجَ الْجٰاهِلِيَّةِ الْأُولىٰ وَ أَقِمْنَ الصَّلاٰةَ وَ آتِينَ الزَّكٰاةَ وَ أَطِعْنَ اللّٰهَ وَ رَسُولَهُ »
و در خانههاى خود بمانيد و همچون دوران جاهليت نخستين [در ميان مردم] ظاهر نشويد و نماز را برپا داريد و زكات را بپردازيد و خدا و پيامبرش را اطاعت كنيد.
سپس خداوند علت اين رهنمونها و اوامر و نواهى را بيان مىكند و مىفرمايد: « إِنَّمٰا يُرِيدُ اللّٰهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ » و در ادامه مىفرمايد: « وَ اذْكُرْنَ مٰا يُتْلىٰ فِي بُيُوتِكُنَّ مِنْ آيٰاتِ اللّٰهِ وَ الْحِكْمَةِ » ؛ «آنچه را در خانههاى شما از آيات خداوند و حكمت و دانش خوانده مىشود يادآور شويد».