163هر لحظه به آن نياز دارد و معصوم بودن كسى دليل بر استمرار اين موهبت الهى نيست. ازاين‌رو پيامبر با دعاى خود از خداوند مى‌خواهد كه اين موهبت الهى، هميشگى و پايدار باشد.

اما شبهه دوم نيز وارد نيست؛ زيرا اولاً: اين ايراد بر دعاهاى ديگر حضرت نيز وارد است. يكى از دعاهاى آن حضرت دعاى درخواست هدايت در نماز است. پيامبر يا قبل از دعاى « اهْدِنَا الصِّرٰاطَ الْمُسْتَقِيمَ » ؛ بر هدايت بوده است يا با اين دعا هدايت شده است. اگر قبل از اين دعا بر هدايت بوده، پس حضرت چيزى را از خداوند خواسته كه خود بدون دعا محقق بوده و اگر با دعا بر هدايت شده، پس قبل از دعا بر هدايت نبوده است. ولى به يقين پيامبر اكرم قبل از دعا بر هدايت بوده است؛ زيرا چگونه ممكن است پيامبرى كه براى هدايت آدميان فرستاده شده است، خود بر هدايت نباشد. ازاين‌رو خداوند خطاب به پيامبرش مى‌فرمايد: « وَ ادْعُ إِلىٰ رَبِّكَ إِنَّكَ لَعَلىٰ هُدىً مُسْتَقِيمٍ » ؛ «به سوى پروردگارت دعوت كن كه تو بر هدايت مستقيم قرار دارى». (حج:67)

ثانياً: از دو گزينه نويسنده، گزينه اول را مى‌پذيريم؛ يعنى امامان قبل از دعاى پيامبر (ص) معصوم بوده‌اند؛ زيرا در بخش دوم روشن شد كه از ديدگاه اماميه، معصوم كسى است كه از دوران كودكى تا مرگ آلوده به گناه نشود. اما دعاى پيامبر، به معناى تحصيلِ حاصل نيست. بلكه گاهى هدف از دعا، تضرع به درگاه خداوند، به زبان آوردن نعمت‌ها يا درخواست پايدار ماندن آن از خداوند است. بر همين اساس هدف پيامبر اكرم (ص) در دعاى خود در حديث كساء، افزون بر معرفى اهل‌بيت، به