162است. ولى در آيه تطهير قرائنى وجود دارد كه نشان مىدهد اراده در آيه، تكوينى است. خاص بودن اراده و ستايشى بودن لحن آيه، برخى از قرائنىاند كه در بخش دوم به آنها اشاره شد.
البته ممكن است گفته شود در آيات قبل و بعد از آيه تطهير، سخن از دستورهاى پروردگار به همسران پيامبر (ص) است و اين خود قرينه است كه اراده در اين آيه، تشريعى است. در پاسخ بايد گفت شواهد و قرائن فراوانى در بخش دوم ارائه شد كه نشان مىداد آيه تطهير از سياق آيات قبل و بعد از آن جداست. ازاينرو آيات قبل و بعد نمىتواند شاهد بر تشريعى بودن اراده در آيه تطهير باشد.
2. حديث كساء
نويسنده براى توضيح شاهد دوم ادعايش دو شبهه وارد مىكند: يكى اينكه اگر اراده الهى در آيه تكوينى مىبود، پيامبر براى آنان دعا نمىكرد زيرا خواسته خداوند اين است كه آنان معصوم باشند.
شبهه ديگر اينكه آيا ائمه قبل از دعاى پيامبر (ص) به عصمت رسيده بودند يا بعد از آن به عصمت رسيدند؟ اگر عصمت با دعاى پيامبر (ص) به دست آمده است پس آنها معصوم نبودهاند و اگر قبل از دعاى پيامبر (ص) معصوم بودهاند، پس پيامبر (ص) چرا دعا كرده است؟!
پاسخ
اما شبهه اول وارد نيست؛ زيرا اين شبهه، همان شبهه سوم از شبهات نويسنده بر سبب نزول آيه است كه قبلاً مطرح ساختيم و به طور مشروح پاسخ داديم. در واقع، عصمت از گناه و خطا موهبتى الهى است كه انسان