122 « وَ إِنْ كُنْتُمْ جُنُباً فَاطَّهَّرُوا وَ إِنْ كُنْتُمْ مَرْضىٰ أَوْ عَلىٰ سَفَرٍ أَوْ جٰاءَ أَحَدٌ مِنْكُمْ مِنَ الْغٰائِطِ أَوْ لاٰمَسْتُمُ النِّسٰاءَ فَلَمْ تَجِدُوا مٰاءً فَتَيَمَّمُوا صَعِيداً طَيِّباً فَامْسَحُوا بِوُجُوهِكُمْ وَ أَيْدِيكُمْ مِنْهُ » (مائده :6)

و اگر جنب باشيد، خود را بشوييد [و غسل كنيد] و اگر بيمار يا مسافر باشيد، يا يكى از شما از محل پستى آمده [و قضاى حاجت كرده] يا با زنان آميزش جنسى داشته‌ايد و آب [براى غسل يا وضو] نيافتيد، بر زمين پاكى تيمم كنيد [به اين طريق كه] صورت (پيشانى) و دست‌هايتان را با آن مسح كنيد.

حال با توجه به صدر آيه، يا مراد از طهارت، طهارت از حدث است؛ چنان‌كه برخى از مفسران بر اين باورند ¹، يا افزون بر طهارت از حدث، طهارت از گناه نيز مراد است؛ چنان‌كه برخى ديگر از مفسران بدان معتقدند. ² اگر مراد، طهارت از حدث باشد؛ چنان‌كه ظاهر همين است، در اين صورت، عصمت از گناه نمى‌آورد و اگر مراد، طهارت از حدث و گناه باشد، نشانه معصوم نبودن كسى است كه از گناه پاك شده است؛ زيرا معلوم شد كه مراد از عصمت، به عقيده شيعه، آن است كه فرد اصلاً آلوده به گناه نشده باشد.

آيه هفتم

خداوند درباره منافقان و يهوديان مى‌فرمايد: « أُولٰئِكَ الَّذِينَ لَمْ يُرِدِ اللّٰهُ أَنْ يُطَهِّرَ قُلُوبَهُمْ » ؛ «آنها كسانى هستند كه خدا نخواسته دل‌هايشان را پاك كند». (مائده: 41)