123در توضيح شبهه مىگويد:
معناى آيه اين نيست كه آنها كسانى هستند كه خداوند نخواسته آنها را از گناهان معصوم بدارد. اگر معناى آيه اين باشد، مفهوم مخالف آن چنين مىشود كه مؤمنان از گناه معصوم هستند و هيچكس چنين نگفته است.
پاسخ
مراد از طهارت در اين آيه، طهارت از كفر و نفاق است؛ زيرا صدر آيه مربوط به منافقان و گروهى از يهوديان است. خداوند مىفرمايد:
« يٰا أَيُّهَا الرَّسُولُ لاٰ يَحْزُنْكَ الَّذِينَ يُسٰارِعُونَ فِي الْكُفْرِ مِنَ الَّذِينَ قٰالُوا آمَنّٰا بِأَفْوٰاهِهِمْ وَ لَمْ تُؤْمِنْ قُلُوبُهُمْ وَ مِنَ الَّذِينَ هٰادُوا سَمّٰاعُونَ لِلْكَذِبِ » (مائده : 41)
اى پيامبر! كسانى كه در مسير كفر شتاب مىكنند و با زبان مىگويند: «ايمان آورديم» و قلب آنها ايمان نياورده، تو را اندوهگين نسازند! و نيز گروهى از يهود كه با دقت [به سخنان تو] گوش مىدهند تا دستاويزى بر تكذيب تو بيابند... .
در ذيل آيه مىفرمايد: « أُولٰئِكَ الَّذِينَ لَمْ يُرِدِ اللّٰهُ أَنْ يُطَهِّرَ قُلُوبَهُمْ » .
چنانكه سيوطى و ديگر مفسران نيز به اين نكته تصريح كردهاند كه مراد از طهارت در آيه، طهارت از كفر است. سيوطى و محلى در تفسير آيه گفتهاند: « أُولٰئِكَ الَّذِينَ لَمْ يُرِدِ اللّٰهُ أَنْ يُطَهِّرَ قُلُوبَهُمْ » من الكفر 1؛ «آنان كسانى هستند كه خداوند نخواسته دلهاى آنها را [از كفر] پاك كند». همچنين