120
آيه پنجم
خداوند درباره اهل بدر، كه تعداد آنها 313 نفر بود، مىفرمايد:
« وَ يُنَزِّلُ عَلَيْكُمْ مِنَ السَّمٰاءِ مٰاءً لِيُطَهِّرَكُمْ بِهِ وَ يُذْهِبَ عَنْكُمْ رِجْزَ الشَّيْطٰانِ وَ لِيَرْبِطَ عَلىٰ قُلُوبِكُمْ وَ يُثَبِّتَ بِهِ الْأَقْدٰامَ » (انفال : 11)
و آبى از آسمان برايتان فرستاد تا شما را با آن پاك كند و پليدى شيطان را از شما برطرف سازد و دلهايتان را محكم، و گامها را با آن استوار دارد.
نويسنده در توضيح شبهه خود مىگويد: «كلمه «رجز» و «رجس» به هم نزديك هستند و «يطهركم» در هر دو آيه يك معنا دارد. با وجود اين، اهل بدر از گناه معصوم نبودند.
پاسخ
با توجه به آيه و شأن نزول آن، روشن مىشود مراد از طهارت در آيه، طهارتى است كه با آب به وجود مىآيد. در آيه هدف از فرو فرستادن باران را طهارت و پاكى اهل بدر قرار داده است؛ پس مراد از طهارت، طهارت ناشى از آب خواهد بود. در شأن نزول آيه نيز آمده است: مسلمانان زمانى به سرزمين نبرد رسيدند كه كفار آب را به تصرف خود در آورده بودند. ازاينرو مسلمانان به ماسهزارى بدون آب وارد شدند. آنان حتى براى وضو و غسل هم آب نداشتند. شيطان نيز آنان را وسوسه مىكرد كه دشمن بر شما به آب سبقت گرفته است و شما با جنابت و حدث به نماز مىايستيد و قدمهايتان در ماسهها فرو مىرود. در اين هنگام خداوند بر آنان باران را فرو فرستاد و آنها توانستند وضو بگيرند و غسل كنند و زمين بر اثر نمدار