91 است كه بگوييد: «خدايا! به چيزى امر نمى‌كنم؛ مگر آنكه قبلاً خودم به آن عمل كنم و مؤتمر باشم و از چيزى نهى نمى‌كنم، مگر آنكه قبلاً خودم از آن منزجر باشم». ¹

امر به‌معروف و نهى از منكر بر هر انسان مسلمانى واجب است.

امر به معروف و نهى از منكر، داراى يك حكم فقهى و يك سرّ است. حكم فقهى آن، اين است كه عالم به حكم شرعى باشد؛ اگر ديد كسى با علم و آگاهى و به عمد حكمى را رعايت نمى‌كند، بايد او را راهنمايى كند.

بديهى است امر به معروف و نهى از منكر، غير از تعليم، موعظه و ارشاد است. ² امر به معروف و نهى از منكر، جنبه ولايت و آمريت دارد؛ گرچه ممكن است در بعضى از موارد، مصداق تعليم، ارشاد يا موعظه هم قرار گيرد، ولى حقيقت امر به معروف و نهى از منكر، از اين موارد جداست.

در امر به معروف و نهى از منكر، لازم نيست خود انسان درونى پاك داشته يا متّصف به عدالت باشد. عدالت شرط امر به معروف و نهى از