245همچنين مىگويد: ملا صالح مازندرانى در شرح كافى شيخ كلينى مىنويسد:
قرآن به همين شكل و ترتيبى كه موجود است، در زمان ظهور امام دوازدهم ظاهر مىشود و مشهود مىگردد.
امام هندى باز مىافزايد:
محمدبن حسن حر عاملى، كه از محدثين بزرگ اماميه است، در رسالهاى كه بر رد برخى از معاصران خود نوشته، مىنويسد: كسى كه در اخبار و آثار و تواريخ تتبع و تفحص نموده باشد، به علم يقينى مىداند كه قرآن، در غايت و اعلى درجه تواتر بوده و هزاران نفر از صحابه، آن را حفظ و نقل مىكردهاند و بالاخره قرآن در زمان رسول خدا(ص) جمعآورى و تأليف شده است.
در ادامه امام هندى مىنويسد:
بنابراين، روشن شد كه نظر تحقيقى علماى امامى اثنى عشرى اين است كه: قرآنى كه خداوند بر پيامبر خود نازل فرموده، همان چيزى است كه ميان دو جلد قرار دارد و در اختيار مردم است و چيزى اضافه بر اين نيست و اين قرآن، همان مجموعهاى است كه در زمان رسول الله جمعآورى شده و هزاران نفر از صحابه آن را حفظ و نقل مىكردهاند و جماعتى هم مانند: عبدالله بن مسعود و ديگران، قرآن را براى پيامبر(ص) مىخواندند و آن را در حضور آن حضرت بارها ختم مىنمودند و همين قرآن، با تمام خصوصيات در زمان ظهور امام دوازدهم(ع) ظاهر و آشكار مىگردد و چيزى را هم كه افراد معدودى متعرض آن شدهاند، مطلب قابل اعتبارى نيست، بلكه از نظر عامه علماى شيعه مردود است.
سپس مىگويد:
اما اخبار ضعيفى كه از طريق شيعه نقل شده، چيزى نيست كه كسى به اينگونه مطالب استناد كند و از مدارك و مطالب مسلّم و قطعى صحيح، دست بردارد و