207بار چهارم دست به دزدى زد، او را اعدام مىكنند؟!
در اين باره احكام فراوان ديگرى نيز، وجود دارد 1 كه ما به همين مقدار بسنده مىكنيم.
اما كسانى كه تفصيل و تحقيق اين احكام را مىخواهند، مىتوانند به ابواب كتب فقهى شيعه امامى و احاديثى كه در اين زمينهها مورد استناد قرار مىگيرند مراجعه كنند. 2
با مطالعه و بررسى اين كتابها درمىيابيد كه شيعه در انكار منكرات و تعظيم حرمات و مجازات مجرمان نسبت به تمام فرق اسلامى امتياز و حق تقدم خاصى دارند، تا جايى كه نسبت به مجرمان برخى از گناهان، دو مرتبه حد جارى مىكنند و در مرتبه سوم، متخلف را به قتل مىرسانند و گاهى هم كه جانب احتياط را پيش مىگيرند، براى مرتبه چهارم گنهكار را اعدام مىنمايند و هيچ كس فتوا نمىدهد براى مرتكب مرتبه پنجم، مجازات اعدام را تأخير بيندازند. البته اين نوع مجازات، براى كسانى است كه گناه را بدون اينكه حلال بدانند، انجام مىدهند. اما كسانى كه نخست حرام را حلال مىدانند و سپس مرتكب آن مىشوند، به مجرد اثبات آن، اعدام مىشوند.
بدين ترتيب، آيا دين و مروت، اجازه مىدهد كه با اين توصيفات شيعه، به استحلال محرمات و هتك حرمات متهم شود؟
به خدا سوگند كه شيعه از آنچه به او نسبت مىدهند، بيزار است و مقام و منزلت او بالاتر از اين است كه در قاموس او اين خصلتها وجود داشته باشد. بلكه آن شخص ناصبى، صفات و گناهانى كه در خود وجود داشته را به ديگران نسبت داده است! زيرا او با آن فتوايى كه داده، انواع و اقسام محرمات را حلال شمرده است، به