161كمين كردند. آنها عبارت بودند از: عبدالله بن شهاب زهرى، عتبة بن ابىوقاص، ابن قمأة الليثى، ابى بن خلف و عبدالله بن حميد اسدى كه لعنت خداوند بر آنها باد.
ابن شهاب ضربه سختى به پيشانى مقدس پيامبر(ص) وارد آورد. عتبه - كه دو دست او قطع باد - با پرتاب چهار سنگ دندانهاى رباعى آن حضرت را شكاند و لبهاى ايشان را شكافت.
ابن قمأة - كه خدا او را بكشد - با شمشير از زير حلقههاى مغفر چنان جراحتى به صورت آن حضرت وارد آورد كه آن نازنين، بىتاب شد و نقش بر زمين گرديد. اما ابن خلف وقتى به آن حضرت حملهور شد، پيامبر(ص) شمشير را از دست او گرفت و با همان شمشير، او را به قتل رسانيد. عبدالله بن حميد را هم ابودجانه انصارى هلاك كرد.
سپس ابن قمأة به مصعب بن عمير كه مىپنداشت او پيامبر(ص) است، حملهور شد و او را به شهادت رسانيد و به سوى سپاه كفر برگشت و گفت: «مژده كه محمد(ص) را كشتهام»، آنوقت افراد دشمن شعار مىدادند «محمد كشته شد، محمد كشته شد!». 1
در آن اوضاع بحرانى، دلهاى مسلمانان به تپش و تزلزل سختى افتاده بود و هيچ كس در كشته شدن محمد(ص) ترديدى نداشت. اما يكى از مسلمانان به نام كعب بن مالك كه متوجه زنده بودن پيامبر(ص) شد، فرياد زد: «اى مسلمانان! شما را بشارت باد كه محمد زنده است و شهيد نشده است». هنگامى كه پيامبر(ص) صداى كعب را شنيد، اشاره كرد: «ساكت باش، تا دشمن متوجه من نشود»، آنوقت كعب ساكت شد. 2