205
تبرك‌جستن به قبر شريف از نگاه عمر بن خطاب
هنگامى كه مرگ عمر بن خطاب نزديك شد، به پسرش عبدالله گفت:
نزد عايشه برو و بگو: عمر سلام رساند و نگو اميرمؤمنان؛ زيرا من از امروز اميرمؤمنان نيستم. به او بگو: عمر بن خطاب اجازه خواست كه در كنار دو دوستش دفن شود.
راوى مى‌گويد:
عبدالله بن عمر [نزد عايشه رفت، سپس] اجازه گرفت و سلام كرد. درحالى كه عايشه گريه مى‌كرد، عبدالله بر او وارد شد و گفت: عمر سلام رساند و اجازه مى‌خواهد در كنار دو دوستش دفن شود. عايشه گفت: آن را براى خود مى‌خواستم، اما امروز او را بر خود برترى مى‌دهم. عمر را از بازگشت عبدالله خبر دادند. گفت: مرا بلند كنيد. مردى او را بلند كرد. به عبدالله گفت: با خود چه دارى؟ گفت: چيزى كه اميرمؤمنان دوست دارد. عايشه اجازه داد. عمر گفت: الحمدلله، برايم هيچ چيز از اين مهم‌تر نيست. هنگامى كه مُردم مرا بدان‌جا ببريد. به عايشه سلام برسانيد و بگوييد عمر اجازه مى‌خواهد، اگر اجازه داد، مرا داخل كنيد، اگر نپذيرفت مرا به گورستان مسلمانان ببريد.
بخارى، اين روايت را در كتاب الجنائز (باب ما جاء فى قبر النبى) و در كتاب فضائل الصحابه در باب «قصة البيعه» آورده است.
تبرك جستن به قبر پيامبر(ص) از نگاه ذهبى
امام شمس الدين محمد بن احمد ذهبى مى‌گويد:
«احمد بن عبدالمنعم» چند بار براى ما روايت كرده كه «ابوجعفر