206صيدلانى» به طور مكتوب نقل كرده كه «ابوعلى حداد» (به طور حضورى) از «ابونعيم حافظ» از «عبدالله بن جعفر» از «محمد بن عاصم» از «ابواسامه» از «عبيدالله بن نافع» از عبدالله بن عمر روايت كرد كه او دوست نداشت بر قبر پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] دست بكشد.
ذهبى مى‌گويد:
دليل دوست‌نداشتن وى اين بود كه از نگاه او، دست كشيدن به قبر، حرمت‌شكنى به ساحت پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] بود. حال آنكه «عبدالله بن احمد» از پدرش احمد بن حنبل، روايت مى‌كند كه از وى درباره دست‌كشيدن و بوسيدن قبر پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] پرسيدند؟ و او در انجام اين كارها مشكلى نديد.
اگر گفته شود: چرا صحابه اين كار را نمى‌كردند؟ پاسخ مى‌دهيم كه آنها به پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] نگاه مى‌كردند و از حضورش برخوردار بودند. آنها دستش را مى‌بوسيدند و براى تهيه آب وضويش نزديك بود يكديگر را بكشند. در روز «حج اكبر»، موهاى تراشيده شده سر آن حضرت را ميان خود تقسيم مى‌كردند. هنگامى كه آب دهان خود را بيرون مى‌انداخت، مردى آن را به صورتش مى‌ماليد. حال كه براى ما چنين فرصت و بهره‌اى وجود ندارد، براى احترام و لمس كردن و بوسيدن، خود را بر روى قبر ايشان مى‌اندازيم. آيا نديدى كه «ثابت بنانى» چه مى‌كرد؟ دست انس بن مالك را مى‌بوسيد و بر صورتش مى‌گذاشت و مى‌گفت اين دست، دست رسول خدا[(صلى الله عليه و آله)] را لمس كرده است. اين كار تنها از سر شوق و محبتى است كه مسلمانان به رسول‌خدا[(صلى الله عليه و آله)] دارند؛ زيرا يك مسلمان بايد خدا و