173سود انسان‌ها آفريده شده‌ايد». (آل عمران: 110) هستند. بنابراين، آنها از بهترين امت‌ها هستند كه به شرك باز نمى‌گردند و گمراه نمى‌شوند.
آنها چگونه در عصر تابعين اين كار را انجام مى‌دادند با آنكه برخى از صحابه نيز در ميان آنها بودند - از آن زمان تاكنون نيز امت براى ساختن مسجد بر روى قبر پيامبرشان يا وارد كردن قبرهاى شريف در مسجد اقدام مى‌كنند؟
شكى نيست كه سرانجام اين فهم اشتباه، همانى شد كه گفتيم و موجب انحراف و افراط برخى در تكفير امت و گمراه دانستن برگزيدگان امت اسلامى مى‌شود. اين افراط تا جايى پيش رفت كه برخى از آنها آشكارا به تغيير حجره پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] و خارج كردن قبر شريف از مسجد حكم دادند؛ البته اين امر خشم و غيرت دينى «خالد بن عبدالعزيز»، پادشاه وقت را برانگيخت و در نتيجه، با سخنان قاطع خود، با صاحب اين پيشنهاد گناه‌آلود برخورد كرد. 1
با وجود اين، هنوز هم مانند اين سخنان را از تندروها يا فريفتگان منسوب به علم مى‌شنويم.
مسجد قرار دادن قبرها، (در حديث: اتخذوا قبور انبيائهم مساجد) به معناى سجده كردن بر آنها براى تعظيم و عبادت آنهاست، همچنان كه مشركان بت‌ها را سجده مى‌كردند. پس، مسجد گرفتن قبر به معناى قرار دادن خود قبر به عنوان محل سجود براى تعظيم و عبادت صاحب قبر است.