174و كلام عايشه كه در بعضى روايت‌ها آمده است: «اگر به اين دليل نبود، قبرش را نمايان مى‌كردند؛ اما اين بيم بود كه قبر را مسجد قرار دهند» 1؛ يعنى بر آن سجده كنند.
اگر قبر شريف در مسجد آشكار و برجسته بود، شايد به دچار شدن عوام به فتنه و افتادن در حرام مى‌انجاميد. از اين رو، «بيضاوى» مى‌گويد:
از آنجا كه يهود و نصارا به قبر پيامبرانشان، براى بزرگداشت شأنشان، سجده مى‌كردند و در نماز، قبله‌شان را به سمت آنها قرار مى‌دادند و آنها را بت مى‌گرفتند و سرانجام لعنت شدند، مسلمانان از مانند اين كارها منع شده‌اند، اما تهديد به عذاب، شامل كسى نيست كه در كنار قبر انسانى صالح مسجدى مى‌سازد و هدف از ساختن مسجد در كنار آن قبر، تبرك‌جستن و رسيدن به مقام قرب الهى است نه براى بزرگداشت و توجه به آن بزرگوار (در نماز). 2
همچنين در برخى روايت‌ها اشاره شده كه: «آنان كسانى بودند كه هنگامى كه مردى صالح از ميانشان مى‌مرد، بر قبر او مسجدى بنا مى‌كردند و تصويرگرى مى‌كردند آنان در روز قيامت، از بدترين خلايق نزد خدا هستند».
آبى در شرح صحيح مسلم در توضيح معناى اين روايت مى‌نويسد: «اين حديث به طور آشكار كسانى را مخاطب خود قرار داده كه تنديس مى‌سازند و عبادتش مى‌كنند». 3