175(نكوهش اين گروه به خاطر ساختن مسجد بر قبرها نيست، بلكه به خاطر ساختن مجسمه‌هايى است كه به جاى خدا عبادت مى‌كنند).
اگر داخل كردن، قبور شريف در مسجد نبوى[(صلى الله عليه و آله)] از مصاديق حديث «
لَعَنَ اللهُ اليَهودَ وَالنَّصارى... » بود و انجام‌دهنده آن منع‌شده و ملعون بود، خداوند جانب پيامبرش را مى‌گرفت و همچون امور ديگر، مردم را از انجام آن باز مى‌داشت و خداوند امت را از انجام آنچه «نصارا» براى حضرت «مسيح(عليه السلام)» انجام مى‌دادند، منع مى‌كرد. با آنكه ما پيامبرمان را بسيار احترام و اجلال مى‌كنيم و قبر او را شريف‌ترين قبرها مى‌دانيم، ولى نزد ايشان آنچه «يهود» و «نصارا» انجام مى‌دهند را مرتكب نمى‌شويم. آن بزرگوار امت خود را از واقع شدن در شرك و كفر دوباره با اين كلام گوهربارشان اطمينان داده است: « انّي وَاللهِ ما اخافُ عَلَيكُم أَن تُشرِكُوا بَعدي» 1؛ « به خدا سوگند بر شما نمى‌ترسم كه پس از من مشرك شويد». بر سر اين حديث اتفاق نظر وجود دارد.
اين حديث صريح است كه امت پيامبر[(صلى الله عليه و آله)]، پس از ايمان آوردن، چيزى را با خدا شريك نخواهند گرفت؛ زيرا آن حضرت بر امتش از اين جهت خوفى نداشته و راز آن نيز به محفوظ بودن قرآن در سينه امت باز مى‌گردد و اين كتاب آسمانى مبناى معارف توحيدى و اعتقادى است؛ برخلاف «يهود» و «نصارا» كه «تورات» و «انجيل» را تحريف كردند و چيزى براى بازگشت باقى نگذاشتند، اما ادعاى شرك براى اين امت به دليل بنا كردن مسجد بر روى قبور پيامبران و صالحان، دروغى محض است و دليلى برآن