131
كانَ في جَوارِهِ »؛ «هر كس قبر رسول خدا را زيارت كند، در جوار او قرار مىگيرد».
در سند آن، «عبدالملك بن هارون بن عنبره» وجود دارد كه نسبت به او بحثهاى بسيارى مطرح است. حافظ مىگويد: احمد و ابوداود به طور مرفوع از ابوهريره روايت كردهاند كه پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] فرمود:
ما مِن أحَدٍ يُسَلِّمُ عَلَىَّ إلاّ رَدَّ اللهُ عَلَىَّ رُوحي حَتّى أَردَّ عَلَيهِ السَّلامَ.
هرگاه مسلمانى بر من سلام دهد، خداوند روح مرا به من بازمىگرداند تا جواب سلام او را بگويم.
روايت احمد و ابوداود صحيح است. سرآغاز يكى از بابهاى كتاب بيهقى اين حديث است، اما در آن مطلبى وجود ندارد كه دلالت بر آن كند كه سلامدهنده بر پيامبر[(صلى الله عليه و آله)]، بايد سر قبر او حاضر باشد، بلكه در ظاهر عام است و حتى عدم حضور بر سر قبر آن حضرت را نيز شامل مىشود.
حافظ همچنين مىگويد:
اكثر متون اين احاديث، ساختگى است و زيارت پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] از گروهى از صحابه روايت شده است. در ميان آنها، ابنعساكر از بلال با سندى درست، مالك در الموطأ از ابنعمر، احمد از ابوايوب، عياض در الشفاء، بزار از عمر، دارقطنى و ديگران از على [(ع)] آن را نقل كردهاند. اما از هيچيك از آنها جز بلال، درباره سفركردن به قصد زيارت، روايتى نقل نشده است؛ زيرا از او روايت شده است، درحالىكه در «داريا» بود، پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] را در