129
شَفاعَتي »؛ «هر كس قبر مرا زيارت كرد، شفاعتم بر او واجب شد» روايت كرده است. «موسى بن هلال عبدى» يكى از راويان اين حديث است. «ابوحاتم» مىگويد: «در عدالت او ترديد است». «ابنخزيمه» در «الصحيح» خود از طريق موسى بن هلال اين روايت را نقل مىكند و مىگويد اگر اين روايت صحيح باشد، در اسناد او خدشهاى به ذهن مىرسد. بيهقى آن را نقل كرده است. «عقيلى» مىگويد: «حديث موسى صحيح نيست و شاهدى ندارد و در اين موضوع، روايتى صحيح نداريم». احمد مىگويد: «در آن مشكلى نيست». و حديث «مسلمة بن سالم» نيز شاهد و نظير آن است كه «طبرانى» از طريق او روايت را نقل كرده است.
موسى بن هلال آن را از عبيدالله بن عمر از «نافع» روايت كرده و او نيز ثقه است. «ضياء مقدسى» و بيهقى و ابنعدى و ابنعساكر با قطعيت اظهار داشتند كه موسى آن را از عبدالله بن عمر روايت كرده و او در حديث ضعيف است، اما ابنعدى او را توثيق كرده است. ابنمعين مىگويد: «در آن مشكلى نيست. مسلم اين روايت را مقرون به روايت ديگرى نقل كرده است. «ابنسكن» و «عبدالحق» و تقى الدين سبكى اين روايت را صحيح دانستهاند.
دارقطنى و ابنعدى و نيز ابنحبان در «ترجمة النعمان» اين حديث را به نقل از ابنعمر و با عبارت « مَنْ حَجَّ ولَمْ يَزُرني فَقَدْ جَفاني »؛ «هركس حج گزارد و مرا زيارت نكند، بر من جفا كرده است» آوردهاند. در سندش «نعمان بن شبل» است كه او بسيار ضعيف است و «عمران بن موسى» او را توثيق كرده است. دارقطنى مىگويد: «در اين حديث، بر ابننعمان خدشه