127وفاتش زنده است».
مويد اين سخن آن است كه شهدا زندهاند و در قبرهايشان روزى داده مىشوند و پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] نيز از آنهاست. وقتى ثابت شد كه پيامبر اسلام[(صلى الله عليه و آله)] در قبر زنده است، روشن مىشود كسى كه پس از مرگ آن حضرت به زيارتش مىرود، همانند كسى است كه در زمان حيات نزد او رفته است.
روايت شده كه پيامبران، بيش از سه روز در قبرهايشان رها نمىشوند. در بعضى از روايتها، نيز مدت آن بيش از چهل روز ذكر شده است كه اگر درست باشد، استدلال به آيه مخدوش مىشود. بر اساس اين روايتها، اين سخن كه آنها در قبرهايشان هميشه زندهاند و روحشان به آنها باز مىگردد تا جواب درود فرستندگان را بدهند، در تعارض قرار مىگيرد. البته اگر اين روايت: «هر كه پس از مرگم به زيارت من بيايد، همانند كسى است كه در زمان حياتم به ديدار من آمده است» صحيح باشد، مىتوان به آن استدلال و مستحب بودن زيارت پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] را از آن استنباط كرد. در ادامه پيرامون اين روايت سخن خواهيم گفت.
2. خداوند تعالى مىفرمايد:
وَ مَنْ يَخْرُجْ مِنْ بَيْتِهِ مُهٰاجِراً إِلَى اللّٰهِ وَ رَسُولِهِ ثُمَّ يُدْرِكْهُ الْمَوْتُ فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلَى اللّٰهِ (نساء: 100)
و هر كس از خانه خود به عنوان مهاجرت به سوى خدا و پيامبر او خارج شود، سپس مرگش فرارسد، پاداش او بر خداست.
به اعتقاد اين گروه، هجرت به سوى پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] در زمان حياتش، شرفيابى به حضور آن حضرت بود و پس از وفات ايشان نيز چنان است. به