89در قرآن كريم و كلام معصومين - صلوات الله عليهم - به امورى اشاره شده كه مؤكد توحيد و يكتايى خداوند است:
اتقان و هماهنگى در آفرينش، دليل بر توحيد
اول: استوارى و انسجام آفرينش؛ در خلقت الهى هر چيزى در جاى مناسب خود قرار گرفته و طبق نظامى كامل و پيشرفته كه هيچ ناهماهنگى و ناسازگارى در آن راه ندارد، آفريده شده، بىآنكه پديدهها در يكديگر اثر بگذارند و زيان و آسيبى به بار آورند. بلكه در بيشتر موارد، بقا و مصلحتِ بعضى بر وجود بعضى ديگر متوقف است و چرا اينگونه نباشد، درحالىكه عقل پديدآورندۀ اين عالم پهناور با موجودات بىشمار آن، يكى است و بر همه چيز احاطه دارد و هستى را طبق نظام و برنامهاى كه به صلاح و مصلحت آن است، تدبير مىنمايد.
اما اگر عقلهاى متعدد عالم را سامان دهند، در اين صورت هر عقلى، برنامه و نظام خاص خود را دارد و در نتيجۀ آن نظامهاى ناهماهنگ و ناسازگار به وجود خواهد آمد كه به اختلاف و چندرأيى بين آنان منجر مىشود و در نهايت كار به فساد و تباهى عالم خواهد انجاميد. خداى تعالى مىفرمايد:
لَوْ كٰانَ فِيهِمٰا آلِهَةٌ إِلاَّ اللّٰهُ لَفَسَدَتٰا فَسُبْحٰانَ اللّٰهِ رَبِّ الْعَرْشِ عَمّٰا يَصِفُونَ (انبياء:22)
اگر در آسمان و زمين، جز الله، خدايان ديگرى بود، تباه مىشدند [و نظام جهان به هم مىخورد] خداى پروردگار عرش از آنچه مىگويند، منزه است.
خدايان متعدد و جنگِ قدرت
دوم: طبيعتِ دو قدرتِ همآورد و رقيب، جدال و كشمكش تا حصول پيروزى يكى و شكستِ ديگرى است. حال اگر خدايان متعدد باشند، بدون شك اين رويارويى بين