90آنها پديد مىآيد و آثار مخرب آن در نظام هستى كه آوردگاه آنان است، ظاهر خواهد شد؛ همچنانكه خداى تعالى مىفرمايد:
بَلْ أَتَيْنٰاهُمْ بِالْحَقِّ وَ إِنَّهُمْ لَكٰاذِبُونَ
مَا اتَّخَذَ اللّٰهُ مِنْ وَلَدٍ وَ مٰا كٰانَ مَعَهُ مِنْ إِلٰهٍ إِذاً لَذَهَبَ كُلُّ إِلٰهٍ بِمٰا خَلَقَ وَ لَعَلاٰ بَعْضُهُمْ عَلىٰ بَعْضٍ سُبْحٰانَ اللّٰهِ عَمّٰا يَصِفُونَ
عٰالِمِ الْغَيْبِ وَ الشَّهٰادَةِ فَتَعٰالىٰ عَمّٰا يُشْرِكُونَ (مؤمنون: 90 - 92)
آرى حق را براى آنان فرستاديم، باز دروغ مىگويند. خدا هرگز فرزندى براى خود برنگزيده است و معبود ديگرى با او نيست كه اگر چنين بود، هر معبودى، مخلوقات خود را تدبير و اداره مىكرد و بعضى بر بعضى ديگر برترى مىجستند [و جهان هستى به تباهى كشيده مىشد]، خداوند از توصيفى كه آنها مىكنند، منزه است. او داناى نهان و آشكار، و برتر از آن است كه برايش همتايى قرار دهند.
اگر خدا را شريكى بود، مردم را به سوى خود دعوت مىكرد
سوم: اگر براى خداى متعال شريكى وجود داشت، مسلماً آن شريك مردم را به سوى خود دعوت مىكرد و رسولانى مىفرستاد كه او را معرفى كرده و به مردم بشناسانند و دين و دستورات دينىاش را تبليغ نمايند و نيز آيات و نشانههايى را پشتيبان آن رسولان قرار مىداد و حجتهاى روشنى بر صدق ايشان مىآورد؛ چنانكه خداى عزوجل، براى نشان دادن حقيقت خود و اينكه بندگانِ حق آن را به نيكى به جاى آورند، چنين كرده است. در اين باره در قرآن كريم مىخوانيم:
وَ مٰا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلاّٰ لِيَعْبُدُونِ * مٰا أُرِيدُ مِنْهُمْ مِنْ رِزْقٍ وَ مٰا أُرِيدُ أَنْ يُطْعِمُونِ * إِنَّ اللّٰهَ هُوَ الرَّزّٰاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتِينُ (ذاريات:56 - 58)
من جن و انس را نيافريدم جز براى اينكه عبادتم كنند. هرگز از آنان روزى نمىخواهم و نمىخواهم مرا اطعام كنند. بىشك اين خداوند است كه روزى مىدهد و داراى قوت و قدرت استوار است.