117آنكه پيامبر(ص) باب معجزۀ كلام را گشود و در اين راه به موفقيتى والا و درخشان دست يافت، ديگران نيز به اين كار روى آوردند و به تقليد از آن حضرت(ص) و رقابت با قرآن پرداختند. با اين پندار كه در اين كار، جعل و تحريف و تقليد، آسان و ممكن است. به خصوص كه اين مدعيانِ دروغين، در پيشبرد ادعاى خويش، از تمامى امكانات مادى و واكنشها و احساسات قبيلهاى سود مىجستند؛ زيرا بر ايشان و قبيلهشان ناگوار بود كه قبيلۀ قريش بر آنان برترى يابد و به نبوت، از ديگران متمايز و ممتاز شود. ازاينرو ايشان آن مشكلات و رنجها كه رسول خدا در ابتداى دعوتش از قريش كشيد و ديد، از قوم خود نديدند. بلكه مردم قبيلۀ اين مدعيان، پيوسته يار آنان بودند، گرداگرد ايشان مىشدند و گروههاى مختلف را براى مقابله با اسلام، پيرامون آنان گرد مىآوردند.
هدف اين مدعيان از تزيين و آراستن كلام چيزى نبود جز همانندى با پيامبر(ص)؛ زيرا مىديدند قرآن كريم، حقانيت خود را ثابت كرده و پيامبر(ص) را به صورتى درخشان، در دعوتش حمايت مىكند.
حاصل سخن اينكه مدعيان نبوت پس از پيامبر(ص)، هرگز با خود آن حضرت(ص)، قابل مقايسه نبودند و نيز تمام كسانى كه مىكوشيدند پس از موفقيت آن رسول الهى، به ايشان تشبّه بجويند؛ بىآنكه امرى نو، بىسابقه و تجربه ناشده را آورده و بر آن احتجاج كنند.
ب) مبارزهطلبى قرآن، دليل بر اعجاز آن
مطلب دوم: قرآن كريم دشمنان را به مبارزه و رقابت با خود و مثل خويش آوردن، فراخوانده و به بيانهاى گوناگون، ناتوانى ايشان را نشان داده است. اين موضوع در آيات بسيارى كه نمونههاى متعددى از آن را پيشتر يادآور شديم، ذكر شده است.
در ميان فصيحان و سخنوران عرب، رقابت و معارضه امرى متعارف بوده، به خصوص در شعر. زمانى اينگونۀ ادبى مقامى داشت، و به آن مباهات و افتخار