119 بنابراين نمىتوان اين آيه را بر ضد درخواست كنندگان شفاعت و
كمك از ارواح اوليا منطبق كرد؛ زيرا آنان هرگز چنين نظرى راجع به اولياى الهى ندارند.
و نيز خداوند متعال درباره حكم ناشايست آنان درباره خداوند و بتها مىفرمايد:
وَ جَعَلُوا لِلّٰهِ مِمّٰا ذَرَأَ مِنَ الْحَرْثِ وَ الْأَنْعٰامِ نَصِيباً فَقٰالُوا هٰذٰا لِلّٰهِ بِزَعْمِهِمْ وَ هٰذٰا لِشُرَكٰائِنٰا فَمٰا كٰانَ لِشُرَكٰائِهِمْ فَلاٰ يَصِلُ إِلَى اللّٰهِ وَ مٰا كٰانَ لِلّٰهِ فَهُوَ يَصِلُ إِلىٰ شُرَكٰائِهِمْ سٰاءَ مٰا يَحْكُمُونَ (انعام:136)
آنها [مشركان] سهمى از آنچه خداوند از زراعت وچهارپايان آفريده، براى او قرار دادند؛ (و سهمى براى بتها!) وبهگمان خود گفتند: اين مال خداست! واين هم مال شركاى ما [يعنى بتها] است! آنچه مال شركاى آنها بود، به خدا نمىرسيد؛ ولى آنچه مال خدا بود، به شركايشان مىرسيد! (آرى، اگر سهم بتها با كمبودى مواجه مىشد، مال خدا را به بتها مىدادند؛ امّا عكس آن را مجاز نمىدانستند!) چه بد حكم مىكنند (كه علاوه بر شرك، حتّى خدا را كمتر از بتها مىدانند)!
و لذاست كه ابوسفيان در جنگ با مسلمانان دستور مىدهد تا شعار «اعل هبل» داده شود؛ يعنى زنده باد هبل، و اين دليل بر اهتمام ويژه آنان به بتها دارد.
حسن بن على سقاف شافعى در اين باره مىگويد:
وامّا قولهم:
مٰا نَعْبُدُهُمْ إِلاّٰ لِيُقَرِّبُونٰا إِلَى اللّٰهِ زُلْفىٰ
فهو كذب منهم بنص القرآن؛ لانّهم لايقولون ذلك الاّ عند محاججة