73
نُصِيبُ بِرَحْمَتِنٰا مَنْ نَشٰاءُ وَ لاٰ نُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ . 1 فهم معانى قرآن و احكام آن، نعمتى است كه خداوند به اهلبيت عليهم السلام اختصاص داده است و در اين عمل، هيچ اشكالى نيست.
جزايرى مىگويد: بار خدايا! ما مىدانيم كه اهلبيت رسول تو از اين دروغ پاك و منزه هستند. پس لعنت كن كسانى را كه بر آنها دروغ و تهمت بستهاند.
پاسخ به جزايرى: ما ادعا نمىكنيم كه هر يك از امامان، الفاظ قرآن را در يك مصحف جمعآورى كردهاند، بلكه از كلام علماى شيعه چنين يافتهايم كه قرآن در زمان خود رسول الله (ص) جمعآورى شده است. شيخ طبرسى (متوفاى 548ه.ق) از قول سيد مرتضى در «جواب مسائل طرابلسيات» مىگويد:
قرآن در زمان رسول الله (ص) به همين صورتى كه اكنون هست، جمعآورى شده بود. دليل او اين است كه قرآن در آن زمان، تدريس و حفظ مىشد و عدهاى براى حفظ قرآن مشخص مىشدند و قرآن بر پيامبر (ص) عرضه و تلاوت مىشد، تا آنجا كه جماعتى از صحابه، همچون عبدالله بن مسعود و ابىبن كعب و مانند آنها، چند بار قرآن را در حضور پيامبر (ص) ختم كردند. با كمترين دقتنظر در اين مطالب، فهميده مىشود كه قرآن در آن زمان مرتب و جمعآورى شده و پراكنده نبوده است. سيد مرتضى بيان كرده كه مخالفت عدهاى از اماميه و حشويه با اين حقيقت، اهميتى ندارد. مخالفت در اين مطلب، منسوب به اصحاب حديث است كه روايات ضعيفى را نقل كرده، گمان به صحت آنها كردهاند. درحالىكه نمىتوان با روايات ضعيف، از يك مطلب روشن و يقينى دست برداشت. 2