74سيدعبدالحسين شرفالدين مىگويد:
قرآنى كه نزد ماست، در زمان وحى و نبوت جمعآورى شده و به همين ترتيبِ امروزى بوده و صحابه آن را بر پيامبر (ص) عرضه كرده، آن را از اوّل تا آخر تلاوت مىكردند و جبرئيل عليه السلام هر سال يك بار قرآن را بر ايشان (ص) عرضه مىنمود و در سال وفات ايشان (ص) دو بار بر او عرضه نمود. اين مسائل نزد محققين از علماى شيعه جزء ضروريات است و به برخى متحجران از علماى شيعه اعتنايى نمىشود؛ چنانكه به كلام حشويه از اهل سنّت كه قائل به تحريف قرآن هستند اعتنايى نمىشود؛ زيرا آنها از روى دقت و فهم عميق سخن نمىگويند. 1
احاديث صحيحى از اهل سنّت نيز بر جمع قرآن در زمان حيات رسول خدا (ص) دلالت مىكنند. از آن جمله روايتى است كه بخارى، مسلم، ترمذى، احمد، طيالسى و عدهاى ديگر، از انس نقل كردهاند كه مىگويد: «چهار نفر از انصار، قرآن را در زمان رسول خدا (ص) جمعآورى كردند: ابَى، معاذبنجبل، ابوزيد، زيدبنثابت». 2
***
ابوبكر جزايرى مىگويد: لازمۀ اين اعتقاد آن است كه فقط شيعه طايفۀ بر حق باشد؛ زيرا فقط آنها كتاب خدا را كامل و بدون كاستى در اختيار دارند. پس آنها خدا را به تمام آنچه تشريع كرده، عبادت مىكنند. اما ساير مسلمين (غير شيعه) گمراهند؛ زيرا دستشان از بسيارى از آيات قرآن و هدايتهاى خدا در آن آيات كوتاه شده است.
پاسخ به جزايرى: هر طايفهاى از اين امت معتقد است كه فرقۀ ناجيه است و شيعه و اهل سنّت نيز در اين ادعا يكسان هستند. شيعيان اماميه معتقدند كه فقط خودشان بر حقاند؛ زيرا ديگر مذاهب را بررسى نموده و در اين سخن پيامبر (ص) كه