1) . سنن ترمذى، ج 5،صص 25 و 26؛ سنن ابى داوود، ج 4، صص 197 و 198؛ سنن ابن ماجه، ج 2، صص 1321 و 1322؛ سنن دارمى، ج 2، ص 241؛ مسند احمد، ج 2، ص 32 و ج 3، صص 120و 145؛ مستدرك حاكم، ج1، صص 6 و 128؛ صحيح ابن حبان (الاحسان بترتيب صحيح ابن حبان)، ج 8، ص 258؛ كتاب السنّة از ابن ابى‌عاصم، ج 1، صص 7، 25، 32 و 33؛ الجامع الصغير سيوطى، ج 1، ص 184؛ الدرّ المنثور، ج 2، ص289؛ السنن الكبرى، ج 10، ص 208؛ شرح السنّة، بغوى، ج 1، ص 213؛ مشكاة المصابيح، خطيب تبريزى، ج 1، ص62؛ المطالب العالية، ابن حجر عسقلانى، ج 3، صص 86 و 87؛ مجمع الزوائد، هيثمى، ج 7، صص258 و 260؛ ترمذى، حاكم، ذهبى، بغوى و سيوطى در كتاب‌هاى بيان شده، اين روايت را صحيح شمرده‌اند. بوصيرى در مصباح الزجاجة، ج 3، ص 239؛ سخاوى در المقاصد الحسنة، ص 158؛ شاطبى در الاعتصام، ج 2، ص 189؛ سفارينى در لوامع الأنوار البهية، ج 1، ص 93؛ زين عراقى در مغنى از قول «حمل الأسفار فى الأسفار»، ج 3، ص 230؛ ابن تيميه در كتاب المسائل، چنان‌كه در كتاب سلسلة الأحاديث الصحيحة آمده است، ج 1، ص 359؛ البانى در السلسلة الصحيحة، ج 1، صص 356 و 358؛ صحيح الجامع الصغير، ج 1، صص 245 و 516؛ صحيح سنن ابى‌داوود، ج 3، ص 869؛ صحيح سنن ابن ماجه، ج 2، ص 264؛ بلكه سيوطى متواتربودن اين روايت را ادعا كرده است؛ چنان‌كه در كتاب فيض القدير، ج 2، ص 21 و همچنين كتانى در كتاب نظم المتناثر، ص 57 آورده‌اند.

2) . ترمذى در سنن، ج 5، صص 662 و 663؛ احمد در مسند، ج 3، صص 14، 17، 26، 59 و ج 5، صص 181، 189؛ حاكم در مستدرك، ج 3، صص 109 و 110؛ ابن سعد در طبقات الكبرى، ج 2، ص 194؛ ابن ابى‌عاصم در كتاب السنّة، صص 629 و 630؛ سيوطى در جامع صغير، ج 1، ص 402؛ الدرّ المنثور، ج 7، ص 349 در تفسير آيۀ 23 سورۀ شورا؛ احياء الميت، صص 28، 29، 39، 40، 48، 55 و 56؛ ابن حجر عسقلانى در مطالب العالية، ج 4، ص65؛ خطيب تبريزى در مشكاة المصابيح، ج 3، ص 1731؛ ابونعيم اصفهانى در حلية الاولياء، ج1،ص 335؛ بغوى در شرح السنة، ج 14، ص 119؛ نسائى در خصائص اميرالمؤمنين على بن ابى‌طالب، ص96؛ هيثمى در مجمع الزوائد، ج 1، ص170 و ج 9، ص 162 و صفحات بعد از اين؛ ابن كثير در تفسير القرآن العظيم، ج 4، ص 113؛ البداية و النهايه، ج 5، ص 184؛ ترمذى، حاكم، ذهبى، سيوطى، ابن حجر عسقلانى، هيثمى و ابن كثير، اين روايت را در كتاب‌هاى خودشان كه در بالا گذشت، صحيح دانسته‌اند. همچنين ابن حجر هيثمى در الصواعق المحرقه، صص45 و 228 و البانى در سلسلة الأحاديث الصحيحة، ج 4، ص 55؛ صحيح جامع صغير، ج 1، ص 482 اين روايت را صحيح شمرده‌اند.