168است 1 و كسى كه خدا به صورت قطع و جزم به اطاعت او امر كند، حتماً بايد از هرگونه خطا معصوم باشد؛ زيرا اگر چنين نباشد، خدا به انجام خطا نيز امر كرده است و از آنجا كه خدا انسان را از خطاكردن نهى كرده است، اين مسئله به «اجتماع امر و نهى در فعل واحد» منتهى مىشود و چنين اجتماعى محال است. بنابراين، از طرفى ثابت شد كه خدا بهطور جزم، به اطاعت اولىالامر فرمان داده و از طرفى ثابت شد هر كسى كه خدا به اطاعتش به صورت قطع و جزم امر نمايد، واجب است كه از هرگونه خطا معصوم باشد. پس ثابت مىشود اولىالامرى كه در اين آيه آمده، حتماً بايد معصوم باشد. 2
بنابراين با پذيرفتن عصمت اهل بيت عليهم السلام ، اطاعت مطلق آنها - و نه ديگران - واجب مىشود و اگر عصمت آنان را نپذيريم، تكليف به محال لازم مىآيد؛ زيرا خداوند (طبق آيۀ مذكور) اطاعت از معصوم را بر ما واجب كرده است. حال آنكه در اين فرض، معصومى وجود ندارد؛ چرا كه تمام مسلمانان بر اين نكته اجماع (مركب) دارند كه غير از اهلبيت عليهم السلام ، معصومى وجود ندارد و مىدانيم كه تكليف به محال از ناحيۀ خدا محال است. پس به اين ترتيب، عصمت اهل بيت عليهم السلام و اطاعت مطلق از آنها ثابت مىشود.
اما دربارۀ وحى به اهلبيت عليهم السلام بايد گفت: اگر منظور، محدَّث (الهامگيرنده) بودن آن بزرگواران است، اين مطلب را رد نمىكنيم. ولى اگر منظور وحى قرآن به آنهاست، چنانكه به پيامبر (ص) وحى مىشد، شيعه اين حرف را قبول ندارد و حديث مذكور نيز بر آن دلالت نمىكند.
مجلسى (ره) مىگويد: «خبر آسمان، يعنى خبرى كه از آسمان فرود آيد، چه به صورت