167با فرض كنارگذاشتن اين روايت، اگر بخواهيم عقيدۀ شيعه را دربارۀ اطاعت از ائمه عليهم السلام و وحى به آنها جويا شويم، مى‌گوييم: اطاعت از آنها مطلقاً واجب است؛ زيرا در جاى خود (در كتب كلامى شيعه) ثابت شده كه آنها معصوم هستند و اطاعت از معصوم نيز مطلقاً واجب است. اين عصمت، مانع از خطاى آنها مى‌شود. ازاين‌رو جز حق، چيزى نمى‌گويند و به غير حق فرمان نمى‌دهند و حق سزاوار پيروى است.

همچنين سخن خداوند متعال كه مى‌فرمايد: يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللّٰهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ فَإِنْ تَنٰازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللّٰهِ وَ الرَّسُولِ إِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللّٰهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ ذٰلِكَ خَيْرٌ وَ أَحْسَنُ تَأْوِيلاً ¹ نيز بر اين مطلب دلالت مى‌كند.

فخر رازى مى‌گويد:

خداوند با يك لفظ أَطِيعُوا به اطاعت از پيامبر و اولى‌الامر دستور داده است، آنجا كه مى‌فرمايد: وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ و يك لفظ واحد، نمى‌تواند هم مطلق و هم مشروط باشد. از آنجا كه اين لفظ در حق رسول خدا مطلق است، لازم است كه در حق اولى‌الامر نيز مطلق باشد. ²

پس با استفاده از كلام فخر رازى مى‌توان گفت: بديهى است هر كس كه خداوند اطاعتش را به‌طور مطلق واجب كند، حتماً بايد معصوم باشد. وگرنه لازم مى‌آيد كه اطاعت او در انجام زشتى‌ها و گناهان و ترك واجبات نيز واجب باشد و اين امرى محال است.

فخر رازى نيز در ادامه كلامش به اين نكته اشاره مى‌كند و مى‌گويد:

همانا خداوند در اين آيه به صورت جزم، به اطاعت اولى‌الامر امر كرده