1) . مسند احمد، ج 6، ص300؛ مستدرك، ج 3، ص 138؛ در فضائل الصحابة، ج 2، ص 686 نيز آمده است: «اين حديث صحيح است، ولى آنها (بخارى و مسلم) آن را نقل نكرده‌اند». ذهبى با او هم‌نظر شده است.

2) . الطبقات الكبرى، ج 2، ص 338؛ حلية الاولياء، ج1، ص 68؛ مجمع الزوائد، ج 9، ص 113.

3) . اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، هنگامى كه مى‌خواهيد با رسول خدا نجوا كنيد [و سخنان درگوشى بگوييد] قبل از آن صدقه‌اى [در راه خدا] بدهيد. اين براى شما بهتر و پاكيزه‌تر است و اگر توانايى نداشته باشيد، خداوند غفور و رحيم است. (مجادله: 12)

4) . حاكم در مستدرك، ج 2، ص 482، و عده‌اى ديگر، از على عليه السلام روايت كرده‌اند كه مى‌فرمايد: «در كتاب خدا آيه‌اى است كه [جز من] هيچ‌كس به آن عمل نكرد و بعد از من نيز كسى به آن عمل نخواهد كرد و آن آيۀ نجواست: «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! هرگاه با پيامبر[ (ص) ] گفت‌وگوى محرمانه مى‌كنيد؟ پيش از گفت‌وگوى محرمانه خود، صدقه‌اى تقديم بداريد...». ايشان عليه السلام فرموده است: «دينارى داشتم آن را به ده درهم فروختم و هر بار كه مى‌خواستم با رسول خدا[ (ص) ] نجوا كنم، قبل از آن، يك درهم (صدقه) مى‌دادم. سپس آيه نسخ شد و كسى ديگر به آن عمل نكرد و اين آيه نازل شد: «آيا ترسيديد كه پيش از گفت‌وگوى محرمانه خود، صدقه‌هايى تقديم داريد؟....». حاكم مى‌گويد: «اين حديث طبق شرط شيخين، صحيح است. ولى آن را نقل نكرده‌اند» و ذهبى نيز با او هم‌عقيده شده است؛ ر.ك: جامع البيان فى تفسير القرآن، ج 28، ص 14؛ تفسير القرآن العظيم، ج 4، ص 326؛ الجامع لأحكام القرآن، ج17، ص 301؛ التفسير الكبير، ج 29، ص 270؛ الدرّالمنثور، ج 8، ص83؛ الكشاف، ج 4، ص76.