117على عليه السلام نزد رسول خدا (ص) منزلتى والا داشت كه هيچكس ديگرى داراى اين مقام نبود؛ زيرا او تربيتشدۀ پيامبر (ص) و داماد و پسر عموى ايشان و برادر ايمانى رسولخدا (ص) - بهسبب پيمان برادرى كه فقط با او بست - بود و به همين جهت بود كه فقط حضرت على عليه السلام حق داشت در زمانهايى بر پيامبر (ص) وارد شود كه در آن زمان هيچكس از مردم حق واردشدن بر پيامبر (ص) را نداشتند؛ چنانكه نسائى، احمد، ابنخزيمه و عدهاى ديگر، در اينباره روايتى از اميرالمؤمنين على عليه السلام نقل كردهاند كه مىفرمايد:
منزلتى نزد رسول خدا[ (ص) ] داشتم كه براى هيچكس نبود؛ اول سحرگاه بر او وارد مىشدم و مىگفتم: «سلام بر تو اى پيامبر خدا!» اگر ايشان «تنحنح» (صداى شبيه به سرفه كردن و اشاره به اينكه وارد نشويد) مىنمود، بهسوى خانوادۀ خود برمىگشتم و در غير اين صورت، بر او داخل مىشدم. 1
احمد، ابنخزيمه، بيهقى، طحاوى و عدهاى ديگر، از حضرت على عليه السلام روايت كردهاند كه مىفرمايد:
در سحرگاهان، ساعتى خاص براى واردشدن بر رسول خدا[ (ص) ] داشتم. اگر [در آن ساعت] در نماز مىبود، تسبيح [را بلند]مىفرمود و آن به معناى اجازۀ ورود بود و اگر در نماز نبود، به من اجازۀورود مىداد. 2
سيد رضى (ره) در نهج البلاغه مىگويد كه حضرت على عليه السلام منزلت خود را نزد رسولخدا (ص) چنين توصيف و بيان مىفرمايد:
شما جايگاه نسبت مرا به رسول خدا (ص) در خويشاوندى نزديك و مقام و