58پيامبر(ص) ندارد. همچنين ممكن نيست كسى كه روحش مكدّر (تيره و تار) شده و از مرتبة آنها دور شده، محبت حقيقى در دل نسبت به آنها داشته باشد و از اهل توحيد كسى كه روحش نورانى گشته و خداوند متعال را شناخته و دوست داشته ممكن نيست آنها را دوست نداشته باشد؛ زيرا آنها اهلبيت نبوت و معدن ولايت و جوانمردى هستند. در عنايت خاص، محبوب خداوند متعال و پرورشيافته محل اعلى (ربوبيت) هستند.
پس آنها را دوست نمىدارد مگر كسى كه خداوند و پيامبرش را دوست داشته باشد و خداوند و پيامبرش نيز او را دوست داشته باشند و اگر اهل بيت در ابتدا محبوب خداوند نمىبودند هر آينه رسول خدا(ص) آنها را دوست نمىداشت؛ زيرا دوست داشتن پيامبر همان دوست داشتن خداوند متعال در صورت و حالت تفصيل است و اين بعد از بودن پيامبر(ص) در عينالجمع است و ذوى القربى (در آيه شريفه) آن چهار نفرى هستند كه در حديث بعدى ذكر شدهاند. آيا نمىبينى براى پيامبر(ص) فرزندان و خويشاوندان ديگرى وجود دارد كه از نظر خويشى و قرابت همرتبة اين چهار نفرند، اما آنها را ياد نمىكند و امت را بر دوست داشتن آنها وادار نمىكند، آنگونه كه امت را به دوست داشتن اين چهار نفر سفارش مىكند و پيامبر(ص) فقط آنها را ياد كرده و روايت شده هنگامى كه آيه بر رسول خدا نازل شد، گفته شد: «اى رسول خدا! اين قرابت تو كه محبت و دوست داشتن آنها بر ما واجب است، چه كسانى هستند؟»
فرمودند: «على، فاطمه، حسن و حسين(عليهماالسلام) و فرزندان امام حسن