57پيامبر را انكار كرده است؛ زيرا پيامبر يكى از اهل بيت است؛ چون ذوات اهل بيت و حقيقت آنها يكى است.

چون حقيقت اهل بيت(عليهم‌السلام) به اعتبار مقام ولايت واحد است و ظهورات آن اختلاف دارد، به همين جهت، انكار هر يك از اهل بيت، انكار پيغمبر(ص) است؛ چنان‌كه در روايتى وارد شده است:

«أَوَّلُنا مُحَمَّدٌ وَ آخِرُنا مُحَمَّدٌ وَ أَوْسَطُنا مُحَمَّدٌ وَ كُلُّنا مُحَمَّد». ¹به همين جهت، يكى از معتقدات شيعه، لزوم حب و مودت اهل بيت و انكار مخالفان آنهاست.

عارف حكيم، «سنايى غزنوى»، به زيبايى گفته است:

اين سخن باور ندارد عقلى از روز ازل حق زهرا بردن و دين پيمبر داشتن

شيخ «عبدالرزاق كاشانى» در كتاب «تأويلات» كه به اسم محيى‌الدين شيخ‌المشايخ است، در تأويل آيه شريفه: قُلْ لاٰ أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلاَّ الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبىٰ (شورى: 23) مى‌نويسد:

استثناى در آيه، استثناى منقطع است و فِي الْقُرْبىٰ جار و مجرور متعلق به مقدر است؛ يعنى [

المودة الكائنة في القربى ] و معناى اين جمله، نفى اجر به شكل كامل است؛ زيرا ثمره مودت خويشان پيامبر(ص) به خود مردم برمى‌گردد و به خاطر اينكه اين مودت سبب نجات مردم است، پس مودت و دوست داشتن قرابت پيامبر(ص) اقتضاى تناسب روحى و معنوى است كه آن نيز مستلزم اجتماع (دوستداران قرابت پيامبر با آل محمد(ص)) در روز محشر است؛ همان‌طورى‌كه پيامبر كه درود و سلام خداوند بر او باد فرمود: «شخصى همراه كسى محشور مى‌شود كه او را دوست داشته». پس اين مودت صلاحيت اجر