108عينى، با داشتن مراتب مضاعف يعنى هممرتبه نبوت و رسالت او در ادوار و اعصار متمادى بهصورت انبيا و رسل، از آدم گرفته تا خاتم، ظاهر گشته و با ظهور شخص محمد(ص) كه اكمل و افضل انبيا و رسل و خاتم ايشان است و دين و شريعت او ناسخ جميع اديان و شرايع است، پايان يافته است. چون نبوت جنبه خلقى نبى و در نتيجه انقطاعپذير است، پس همه انبيا از آدم صفي(ع) تا عيسى مسيح(ع)، مظاهر آن حقيقت و ورثه او هستند. اما مقام نبوت براى محمد(ص) به صورت حقيقت محمديه متحقق بوده، درحالىكه هنوز آدمى وجود نداشته است؛ يعنى صورت طبيعى انسانى براى انبيا از جمله حضرت آدم(ع)، پيش از حصول آن، براى محمد(ص) حاصل بوده است. ولى از آدم تا خاتم، ورثه هر علم و هر شريعتى كه در تمام انبيا و اوليا ظهور يافت، آن ميراث محمدى است كه «جوامع الكلم» به او عطا شده است. (اشاره به اين حديث نبوى است:
«أُوتِيتُ جَوَامِعَ الْكَلِم» ) كلمات الهى نيز پايان نمىپذيرد، همانگونهكه در سوره لقمان آمده است: مٰا نَفِدَتْ كَلِمٰاتُ اللّٰهِ (لقمان: 27)
با اينكه همه انبيا و اوليا ورثه او هستند، ولى نزديكترين كس به وى، على بن ابىطالب است. عين عبارت ابن عربى در فتوحات چنين است:
«و أقرب الناس إليه (محمد (ص)
)علىّ بن أبىطالب و سرّ الأنبياء أجمعين». 1
مقصود وى از «على»، حقيقت ولايت اوست، نه شخص او، همانگونهكه منظورش از حقيقت محمديه، حقيقت نبوت و رسالت و ولايت است، نه شخص رسول خدا(ص). بنابراين، لازم مىآيد شخص علي(ع) اكمل مظاهر اوليا باشد، همانگونهكه شخص رسول خدا(ص) اكمل