73دارد تا چه برسد به فروختنش در تاريكى». 1
شهيد اول نيز در كتاب دروس مىنويسد:
بر فروشنده واجب است عيبهاى مخفى كالا را اگر مىداند، به خريدار اعلام كند؛ زيرا غش در معامله حرام است. اگر فروشنده از عيوب كالا تبرى بجويد [و بگويد مسئوليتى در اين خصوص ندارد]، وجوب اعلام ساقط مىشود؛ هرچند كه شيخ فرموده است: «احتياط در اعلام كردن آن است». 2
به هر ترتيب، اقوال علماى اماميه در حرمت غش، از شمارش بيرون است و ما به همين اندازه اكتفا مىكنيم. بنابراين براى شخص خردمند، واضح است كه وقتى اماميه، غش در معامله را با مسلمانان جايز نمىدانند، چگونه ممكن است كه جان و مال مسلمانان را مباح بشمارند؟ آيا اينگونه سخنان، تهمت به ديگران نيست؟