74
شرايط طلاق زن نزد شيعه
يكى ديگر از تهمتهاى شعبى، اين عبارت است: «رافضيان همانند يهوديان مىگويند طلاق جز به هنگام قاعدگى واقع نمىشود».
اگر مقصود او اين است كه اماميه، زن را در حال حيض طلاق مىدهند، اين سخن، تهمتى بيش نيست؛ زيرا اماميه به اين مطلب معتقد نيستند. اما اگر مقصودش اين است كه پس از پاك شدن از حيض، طلاق زن را جايز مىدانند، اين مطلب، صحيح است. ولى اماميه افزون بر اين، شروط ديگرى را نيز در صحت طلاق، لازم مىدانند؛ از جمله آن شرايط، واقع شدن طلاق در پاكى و طُهرى است كه در آن، با زن نزديكى نشده باشد و اين همان طلاق سنت است كه احاديث شيعه و سنى بر صحت آن دلالت دارد. اكنون به نمونهاى از اين روايات اشاره مىكنيم:
بخارى و مسلم و غير اين دو، در كتابهايشان با سندى كه به «عبدالله بن عمر» مىرسد، چنين نقل مىكنند:
عبدالله بن عمر در زمان حيات پيامبر(صلى الله عليه و آله )، زنش را در حال قاعدگى طلاق داد. پدرش ماجراى طلاق او را به پيامبر(صلى الله عليه و آله ) گفت. پيامبر(صلى الله عليه و آله ) فرمود: «به او بگو به اين زن مراجعه كند و او را نگاه دارد تا پاك شود. سپس حيض گردد و سپس