119احمد بن حنبل نيز در كتاب العقيده، در توضيح عقايد اهل سنت مى‌نويسد:

از اعتقادات ما اين است كه زبان خود را از اهل قبله نگاه داريم، كسى از مسلمانان را به سبب عملش تكفير نكنيم و او را به واسطه عملش از اسلام خارج ندانيم. ¹

ابن تيميه در كتاب العقيدة الواسطيه نوشته است:

يكى از اصول اهل سنت و جماعت اين است كه دين و ايمان، عبارت است از قول و عمل... . اهل تسنن، برخلاف خوارج، اهل قبله را به سبب ارتكاب گناهان كبيره، خارج از اسلام نمى‌دانند. بلكه اخوت ايمانى با وجود ارتكاب معاصى باقى است؛ همان‌گونه كه خداوند در آيه قصاص فرمود: فَمَنْ عُفِيَ لَهُ مِنْ أَخِيهِ شَيْءٌ فَاتِّبٰاعٌ بِالْمَعْرُوفِ «پس اگر كسى از سوى برادر[دينى] خود، چيزى به او بخشيده شود [و حكم قصاص تبديل به خونبها شود، ولى مقتول] بايد از راه پسنديده پيروى كند [و شرايط پرداخت‌كننده را در نظر بگيرد] [در اين آيه، از قاتل به برادر تعبير شده است]». (بقره: 178)

در آيه ديگر نيز فرمود: وَ إِنْ طٰائِفَتٰانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمٰا «اگر دو گروه از مؤمنان با هم به نزاع و جنگ پردازند، آنها را آشتى دهيد. [اين آيه نيز دو گروه را مؤمن دانسته است]». (حجرات: 9) ²

در كتاب بيان تلبيس الجهميه آمده است:

اعتقاد ما اين است كه هيچ‌يك از اهل قبله را به سبب گناهانى مانند زنا، شرب خمر و سرقت، به كفر متهم نكنيم. برخلاف خوارج كه تكفيرِ مرتكب گناه را دين خود قرار داده‌اند.