88خود (معلول‌ها) اتصال دارند. ¹ و ²

از امام على‌بن موسى الرضا(ع) در تفسير سخن خداى تعالى: (وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نٰاضِرَةٌ* إِلىٰ رَبِّهٰا نٰاظِرَةٌ) ؛ «در آن روز چهره‌ها شادابند * و به سوى پروردگار خود مى‌نگرند» (قيامت: 22و 23)، روايت شده [است] كه فرمود:

«يَعْنِي مُشْرِقَةٌ تَنْتَظِرُ ثَوَابَ رَبِّهَا» ³؛ «چهره‌هاى آنان، نورانى و در انتظار پاداش و ثواب پروردگار خويش است».

از «ابوهاشم جعفرى» نقل است كه گفت: «از حضرت ابوالحسن رضا(ع) پرسيدم كه آيا خداى تعالى به توصيف درمى‌آيد؟» فرمود:

«أمَا تَقْرَأُ قَوْلَهُ تَعَالَى : (لاٰ تُدْرِكُهُ الْأَبْصٰارُ وَ هُوَ يُدْرِكُ الْأَبْصٰارَ) ؛ «آيا سخن خداى تعالى را نمى‌خوانى كه مى‌فرمايد: چشم‌ها او را درنمى‌يابند و او ديدگان را درمى‌يابد؟!» (انعام: 103) عرضه داشتم: «چرا». فرمود: «آيا مى‌دانى منظور از ديدگان چيست؟» عرض كردم: «آرى». فرمود: «چيست؟» گفتم: «همين چشم‌ها». فرمود:

إِنَّ أَوْهَامَ الْقُلُوبِ أَكْثَرُ مِنْ أَبْصَارِ الْعُيُونِ فَهُوَ لاَتُدْرِكُهُ الأَوْهَامُ وَ هُوَ يُدْرِكُ الأَوْهَام. ⁴