147شب، نماز روز بخواند. ولى به ابوبكر و عمر و ساير اصحاب چنين فرمانى ندادند. 1
از «عبيدالله بن عبدالله بن عتبه» نقل است:
در هاجره (از زوال ظهر تا عصر) بر عمر بن خطاب وارد شدم و او را ديدم كه مشغول نماز است. من نيز پشت سر او ايستادم. وى مرا به نزديك خواند تا اينكه دوش به دوش او در سمت راستش قرار گرفتم و چون يرفا (خادم عمر) وارد شد، قدرى عقب رفتم و پشت سر عمر صفى تشكيل داديم. 2
در اين روايت، از يكسو، نمازى كه در اين وقت خوانده شود، طبق قاعده بايد نافله ظهر باشد و از سوى ديگر، عنوان عملى كه عمر مشغول به انجام آن بوده، براى ما مجهول است كه آيا نماز ضحى بوده است يا نماز ديگر. بهويژه پسرش، عبدالله بن عمر - چنانكه بعدتر خواهد آمد - شهادت داده كه پدرش هيچگاه نماز ضحى نخوانده است.
ابوهريره نيز دراينباره مىگويد: «من به جز يك بار نديدم كه پيامبراكرم(ص) نماز ضحى بخواند». 3
اين روايت نيز از اجمال در دلالت بر خصوصِ نماز ضحى رنج مىبرد؛ زيرا احتمال مىرود پيامبر اكرم(ص) به دليل حاجت يا به دليل ديگرى در آن وقت از روز به نماز ايستاده باشد و آن دليل از ابوهريره پوشيده مانده باشد.
از انس نقل است: