148رسول خدا(ص) را ديدم كه در سفرى هشت ركعت نماز ضحى به‌جا آورد. وقتى كه نماز آن حضرت به پايان رسيد، فرمود:

إِنّى صَلَّيْتُ صَلاةَ ورَغْبَةٍ، سَأَلْتُ رَبِّى ثَلاثاً فَأَعْطَانى إِثْنَيْنِ ومَنَعَنِى واحِدَةً: سَأَلْتُهُ أَنْ لايَبتَلىَ امَّتِى بالسِّنينَ؛ فَفَعَلَ وسَأَلْتُهُ ألاّ يُظْهِرَ عَلَيْهِمْ عَدُوَّهُمْ فَفَعَلَ، وسَأَلْتُهُ ألاّ يُلْبِسَهُمْ شِيَعاً، فَأَبَى عَلَيَّ. ¹

نمازى كه اينك به‌جا آوردم، هم برايم اميدبخش بود و هم نگران‌كننده؛ سه چيز از پروردگارم خواستم كه دو چيزش را به من عطا فرمود و ديگرى را به من نداد: از او خواستم كه امت مرا به قحطى مبتلا نكند و او پذيرفت... از او خواستم كه دشمنان امت مرا بر آنان مسلط نگرداند و او پذيرفت... و از او خواستم تا وحدت امت مرا دستخوش تفرقه نگرداند، اما اين خواسته را نپذيرفت.

اين حديث نيز مجمل است و خصوصيتى در دلالت بر نماز ضُحاى متداول ميان اهل سنت ندارد، افزون بر آنكه با آن واقعيت تاريخى كه بر امت اسلام گذشته نيز متناقض است؛ زيرا امت اسلام هم دچار قحطى شدند و هم سال‌هاى طولانى دشمنانشان بر آنها تسلط يافتند و همواره نيز چنين بوده است و اين، خود، اطمينان ما را به اينكه اين روايت جعلى و ساختگى باشد، بيشتر مى‌كند.

دو - روايات ضعيف و جعلى

ابن قيم الجوزيه درباره احاديث وارده درباره نماز ضحى مى‌نويسد: «بعضى از اين روايات، جعلى بوده [است] و استدلال به آنها جايز نيست». ² سپس چند حديث را كه دانشمندان علم رجال تصريح كرده‌اند