109امتحان الهى به نيكى برآمديم و خداوند دانش و حكمت خود را به ما كرامت فرمود و ما نگهبان خزانه‌هاى او هستيم و همان حجتى هستيم كه او بر بندگان خود گمارده است. ما را به كرامت خود گرامى داشت و به سبب پيامبر خود محمد(ص) بر بسيارى از آفريدگانش برترى بخشيد. اما شما ما را تكذيب كرديد و ناسپاسى ورزيديد. ريختن خون ما را حلال و غارت اموالمان را مباح دانستيد؛ گويى ما از نسل ترك و تاتاريم!

ديروز نياى بزرگ ما را كشتيد و [اكنون] از شمشيرهاى شما خون ما مى‌چكد. به خاطر كينه‌هايى كه از ما در سينه داشتيد چشمتان روشن شد و دل‌هايتان شادمان گرديد. شما به خداوند جهانيان تهمت زديد و با او از در نيرنگ وارد شديد و همانا نيرنگ خدا از شما بيشتر و كارسازتر است. از ريختن خون ما و غارت اموالمان شاد نباشيد؛ زيرا اين مصيبتى كه بر ما فرود آمد سرنوشتى بود كه در كتاب «مشيت خداوندى» و پيش از آفرينش رقم خورده بود و اين امر براى خدا كارى آسان است تا شما به آنچه از دست رفته است اندوهناك نباشيد و به آنچه شما را عنايت فرمود خشنود نشويد و خداوند دوست ندارد كسى را كه بر خود ببالد.

نابود شويد و در انتظار كيفر الهى باشيد كه گويى دارد از