95با توبه‌كردن، شرايط روحى انسان آماده مى‌شود تا بتواند با خداى سبحان ارتباط برقرار كند و راز و نياز نمايد. خداوند هم انسان پشيمان را با آغوش باز مى‌پذيرد.

امام سجاد(ع) مى‌فرمايد:

الهى انتَ الَّذى فَتَحتَ لِعبادِك باباً الى عَفْوِكَ سَمَّيتَهُ التَّوبةَ فَقُلتَ (تُوبُوا إِلَى اللهِ تَوْبَةً نَصُوحاً) فما عُذرُ مَنْ أغفلَ دُخُولَ الْبابِ بَعدَ فَتحِهِ. ¹

خدايا! تو آن صاحب رحمتى كه بر روى بندگانت درى به سوى آمرزش خود گشودى و نام آن را توبه گذاشتى و فرمودى كه اى بندگان! به سوى پروردگار خود بازگشت كنيد؛ بازگشتى خالصانه. كسى كه از درى كه به روى او گشوده شده است، غفلت ورزد و وارد نشود چه عذرى مى‌تواند داشته باشد.

اميد به خدا و قطع اميد از غير

وابستگى به خدا و گسستگى از غير خدا شرط ديگرى براى بهره‌مندى از بركات و فيض سحر و شب‌زنده‌دارى است.

خداوند متعال خطاب به حضرت عيسى(ع) مى‌فرمايد:

يا عِيسى... سَلْنِى وَ لاتَسأل غَيرِى... وَلاتَدَعْنِى الّا مُتَضرِّعاً اليَّ وَ هَمُّكَ هَمّاً وَاحِداً فاِنَّكَ مَتى تَدَعُنِى كَذلِكَ اجَبتُكَ. ²

اى عيسى... از من بخواه و از ديگرى درخواست نكن. به جز حالت تضرع، با من نيايش مكن و كوشش و همت خودت را