41
وَ مِنَ اللَّيْلِ فَاسْجُدْ لَهُ وَ سَبِّحْهُ لَيْلاً طَوِيلاً (دهر: 26)
پاسى از شب را براى او سجده كن و مقدارى طولانى از شب، او را تسبيح گوى.
همچنين خداوند بندگان خود را چنين توصيف مىكند: وَ الَّذِينَ يَبِيتُونَ لِرَبِّهِمْ سُجَّداً وَ قِيٰاماً ؛ «كسانى كه شبانگاه براى پروردگارشان سجده و قيام مىكنند». (فرقان: 64)
همچنين خداوند مىفرمايد:
لَيْسُوا سَوٰاءً مِنْ أَهْلِ الْكِتٰابِ أُمَّةٌ قٰائِمَةٌ يَتْلُونَ آيٰاتِ اللّٰهِ آنٰاءَ اللَّيْلِ وَ هُمْ يَسْجُدُونَ (آلعمران: 113)
آنها يكسان نيستند؛ [زيرا] گروهى از اهل كتاب [به حق و ايمان] قيام مىكنند و پيوسته در اوقات شب، آيات خدا را مىخوانند. درحالىكه سجده مىكنند.
مقصود از اهل كتاب كسانىاند كه به اسلام رهيافتند و در سحر تهجد دارند و كتاب خدا را مىخوانند و سجده مىكنند؛ يعنى به نماز شب مىايستند.
همه در تسبيح خدا
براساس آيات قرآن، هرچه در آسمان و زمين است تسبيحگوى پروردگار است. با اين وجود سزاوار نيست انسان از قافله تسبيحگويان عقب بماند و نعمتهاى الهى را پاس ندارد.
سعدى در حكايتى از گلستان چنين مىنويسد:
ياد دارم كه شبى در كاروانى همه شب رفته بودم و سحر در كنار بيشهاى خفته. شوريدهاى كه در آن سفر همراه ما بود، نعرهاى بر