40پروردگار در آيات قرآن، پيامبر را به زنده نگهداشتن شب به قيام، تسبيح، تقديس و سجده فرا مىخواند و مىفرمايد:
فَاصْبِرْ عَلىٰ مٰا يَقُولُونَ وَ سَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَ قَبْلَ غُرُوبِهٰا وَ مِنْ آنٰاءِ اللَّيْلِ فَسَبِّحْ وَ أَطْرٰافَ النَّهٰارِ لَعَلَّكَ تَرْضىٰ (طه: 130)
پس در برابر آنچه مىگويند صبر كن و پيش از طلوع آفتاب و قبل از غروب آن تسبيح و حمد پروردگارت را بهجا آور و در ساعاتى از شب و اطراف روز [پروردگارت را] تسبيحگوى؛ باشد كه [از الطاف الهى] خشنود باشى.
همچنين خداوند مىفرمايد: سَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ حِينَ تَقُومُ ؛ «و هنگامى كه برمىخيزى، پروردگارت را تسبيح و حمد گوى». (طور: 48)
برخى از مفسران، تسبيح و حمد را در اين آيه، همان نماز شب دانستهاند. 1 در آيات ديگر قرآن چنين مىخوانيم:
وَ مِنَ اللَّيْلِ فَسَبِّحْهُ وَ إِدْبٰارَ النُّجُومِ (طور: 49)
همچنين به هنگام شب او را تسبيحگوى و نيز به هنگام پشتكردن ستارگان [و طلوع صبح].
همچنين مىفرمايد: وَ مِنَ اللَّيْلِ فَسَبِّحْهُ وَ أَدْبٰارَ السُّجُودِ ؛ «و در بخشى از شب او را تسبيح كن و بعد از سجدهها». (ق: 40)
امام صادق(ع) فرمود: «منظور از اين آيه نماز وتر است كه در آخر شب قرار دارد». 2